Yo man, dat was een goed plan van dokter Carl. Seffekens ertussen uit. Wauw, relaxation man. Ik smeer toch veel liever zonnecrème dan uierzalf tussen mijn benen. Wat jij, Sintepinteke? Er gaat niets boven vette Maroc smoken op het goudgele strand van Kempervennen. Wel een beetje koud maar so what. Laat die kindekes nog maar eventjes wachten. Wat een stress geven die koters. Nog een uurtje Sintepinteke en dan mogen we weer gaan bowlen. Ben jij er klaar voor? Heb je wax, mijter en staf bij je?

Ja Bas Piet, ik heb alles hier. Net op tijd, je liep al aan mijn staf te lurken. Dat is vrij ernstig natuurlijk. Maar ik ben het wel met je eens: je kunt beter uit je dak gaan dan ervan af springen. Dus laten we via de stal van Amerigo richting blowing baan zwalken. Haal nog even zo’n 50 mg roze/wit vriendje uit de hobbykist, wil je? Hoewel het beter zou zijn om het aan die depressieve columnist te geven, denk ik liever nog even aan mijzelf.

Hee, yo ouwe man. We gaan hier niet zitten chagrijnen wat? Luister man en voel de vibes ouwe lummel. Kijk hoe die zwarte ballen de juiste lijn zoeken. Space man. Luister naar het geklets als die witte mannekes omver gekegeld worden. Yes, power to the black Pietermen. Hee, Sintepintje het is weer jouw turn. Leg die staf eens effe aan de kant en sta op uit je luie zetel. Ik wil wel eens zien of jij jouw witte mennekes kunt raken. Intussen zal ik hier eens even wat bitterballen bestellen. Pintje d’r bij?

Laat dat pintje maar zitten Bas Piet, anders kom ik voor mijn verjaardag nooit van die kegel af. Heerlijk, ik ga voor ‘raak’. Kleur maakt mij niet uit. Even die extra calorieën van de laatste paar dagen eruit werpen. Eerst die mijter achterop mijn hoofd binden voor extra snelheid, en zwaaien voor de strike. Eén… twee… oei oei aiaiai oef… kaboenk… Bas Piet, je timing om juist op dit moment te gaan strooien is niet slim! Hier lig ik dan, in de goot, met volgens mij een gebroken poot…

Sintepintje wat doe je nou. Ik had nog zo gezegd: Geen bommetje!!! En al helemaal niet op de blowing baan. Ben je nou helemaal betoeterd. Die Maroc is je nu toch echt wel naar je mijter gestegen. Ik laat die bitterballetjes maar effe zitten. Er liggen er sowieso nou toch al twee op de grond. Ik zal ook meteen een sms-je sturen naar Dokter Carl. Jezus, goed heiligman waarom breek je nu juist een paar dagen voor je verjaardag een been. Dat wordt dit jaar weer hulpsintepinten inroepen vrees ik. Vanavond even een belletje naar Uitzendbureau Klaas.

Tsja, als je niet beter wist zou je denken dat hier sprake is van sabotage door dokter Carl. Hij opperde dit oord waar niemand ons herkent. Een klein kindje wees naar mij en vroeg haar moeder wanneer die man met boerka optreedt. En nu dit, och, ach en wee. Voor mij geen Maroc meer maar een spalk en nieuwe toga. Ritsel ook een toque voor mij alsjeblieft, ik voel het alweer akelig kloppen in zuidelijke richting… Bas Piet, we rechten rug en schouders, bestellen ook voor jou frisse, nieuwe kleding en gaan ervoor. We lopen erbij als een stel zwervers, tijd om imago’s en Amerigo op te poetsen. Mijn verjaardag staat in Nederland hoog in het vaandel, het is ongeveer het laatste restje cultuur. We maken er iets moois van, Bas Piet!

Wederom een co-column van Mien en mij

Dit is een co-column van Writersblocq (Sintepintje) en Mien (als Bas Piet)

Ik ben het spuugzat. Het geregel en gedoe rond mijn verjaardag: bah! Alles voor iedereen, maar ik? Al teveel jaren hetzelfde liedje. Gauw boodschappen doen, hutspot dit jaar. Niet de uien zijn de oorzaak van mijn onophoudelijk wenen. Tranen biggelen over mijn wangen, banen zich een weg richting mijn mond of spatten uiteen in mijn baard. Snottebellen zo groot, dat ik er bellenblaas mee doe. Zal ik een potje opvangen en verwisselen voor het cadeautje dat ik eigenlijk in petto had voor dat snotjong hier verderop?

Yo man, relax man. Bas Piet weet wel raad. Doe maar eens even je pantoffeltjes uit en glijdt lekker onderuit op de sofa. Massagekussentje in de nek en even luisteren naar deze nieuwe CD van Lenny de Voice. Voel de energie. Is it love you’re after? Bas Piet weet wel raad man. Ik draai voor jou een lekker jointje en het komt helemaal goed. Zet die kindjes maar eens even uit je hoofd en laat je maar eens lekker verwennen. Burn in man anders heb je straks een burn out.

Bas Piet heeft gelijk gehad. Ik voel me op ongekende hoogte! En dat heeft niks met daken te maken. Gisteravond ben ik knetterstoned van Amerigo af gekletterd. Zo te zien heb ik mij ietwat bezeerd. De zak van Sinterklaas is blauw dit jaar! En goed gevuld, ohhh… ik neem nog maar een trekje. Guttegut, van dat lurken aan een joint krijg ik wel dorst. Het is maar goed dat Bas Piet de cadeauhoop 18+ binnen handbereik heeft geplaatst. De fles Grand VSOP die gewoontegetrouw bedoeld is voor dat ongelovige redactielid van ColumnX heb ik snel half leeggedronken. Wat zal ik doen: alsnog geven zo van ‘de fles is halfvol…’? Nee, dat kan ik niet maken. Daarbij komt dat mijn keel aanvoelt als schuurpapier dus drink ik de fles maar leeg. Zo. Hoef ik daar ook niet meer over na te denken. En wat hebben we hier dan, een spannend stoeipakje voor Miss Mod? Jee dat komt goed van pas zeg, Bas Piet, kom eens kijken hoe geweldig dit staat. Mijn zak kan precies door dat gat, zie je?

Yo man, Sintepintje toch! Heb jij nou die hele toeter in één keer weggeblowd? En ook nog eens jouw hete adem met cognac geblust? Dat wordt dit jaar weer helemaal niks. Arme kindjes. Jij mag blij zijn dat er recessie is in Olanda. En het is geen chocolade muntenrecessie. Wel lief dat je aan Miss Modje van CX denkt. Maar Mozes Kriebel, dit is toch wel een erg mottig pakje. Yo man, het lijkt wel Hema-lingerie. Niet echt geschikt voor grijze Hemaworsten. You can do better, ouwe lummel. Vooruit met de geit, het is alweer daktijd. Hup, hup, hup, mantelpakje aan, schimmeltje optuigen en schoorsteentjes vullen. De kindjes popelen.

Ja, dat er recessie heerst in Olanda hoef je mij niet te vertellen. Kijk eens naar mijn schimmel: het arme dier heeft zelf schimmel opgelopen in het armzalige schuurtje waar het is ondergebracht! Het budget was op, ach en wee. Ik word direct weer depressief. Allereerst dienen mijn paard en het plekje waar mijn twee benen elkaar in de haren vliegen te genezen. Zo te voelen en te zien duurt dat een paar dagen. En neem het mij niet kwalijk; ik heb me nog nooit zo goed gevoeld als sinds ik negatieve aandacht trek, Bas Piet. Je hebt de schellen van mijn ogen laten vallen, was dat maar een jaartje of 150 eerder gebeurd! Maar goed je hebt wel gelijk Bas Piet. We gaan een verpletterende indruk maken op die vetzak van eind december! Heb jij nog goede ideeën?

Yo man. No tengo dinero. Take it easy. Ik speel wel wat op mijn bas dan hebben we zo weer wat centjes. We kidnappen vannacht Rudolf en voeren dat beest winterwortel. Dat kleurt zijn neus oranje en dan is Claus behoorlijk van het paadje. Komt helemaal goed. Wauw, wat ziet mijn zwarte neus wit. Goei poeier. Ook nog een snuifie, Sintepintje? Hoort de maan zingt door de bomen. Makker staakt uw wild geraas. Het avondje is gekomen. Avondje van Sinterklaas. O ja, lief Sintepintje, uierzalf, dat helpt. Twee maal daags, tussen de benen.

Eergisteren hoorde ik hem voor het eerst. Hij meldt zich in de keuken en klinkt als een brandmelder met een lege batterij. Schel en saai, geen deuntje. Een brandmelder hebben we niet, dus piepen kan die ook niet. Het moet wel liggen aan de inbouwapparatuur van de nieuwe keuken. Ik neem contact op met de firma Bosch.

Volgens een vrouwelijke computerstem ben ik de eerst wachtende. De telefoon zit tussen hals en schouder geklemd terwijl ik de roosters van de afzuigkap demonteer en er met mijn kop in hang. Ja, hier zit de piep, dat is overduidelijk.

Na een tijdje krijg ik een mevrouw van vlees en bloed te spreken. Zij luistert even mee. Volgens haar beschikt hun model afzuigkap niet over zulke piepjes. Wel heeft het een signaaltoon voor vieze roosters, maar dat is een riedeltje en niet een piep. Een toevallig aanwezige monteur bevestigt wat zij zegt. Op mijn aandringen maken we toch een afspraak voor aanstaande maandag en ja, ik ben mij ervan bewust dat indien het niet hun fout is, ik voorrijkosten moet betalen. Die zijn fiks. Het is nu pas donderdagmiddag, dus zit ik voorlopig nog in de piepzak.

De volgende dag word ik bij elke piep agressiever. Inmiddels ben ik in staat om op destructietocht te gaan en eigenhandig alle apparatuur uit de nagelnieuwe keuken te slopen. Mijn focus verleggen van piep naar nuttiger dingen is onmogelijk; de piep is een obsessie geworden. Ik ga op onderzoek uit.

Eerst de kookplaat. Die ligt onder de afzuigkap en is 90 centimeter breed. Ruimte zat voor piepjes dus. Ik vlij mij over de gaspitten heen en speel wat met de elektrische ontsteking. Elektrisch… Pieptechnisch gezien dus een serieuze kandidaat! Piep, daar is ie. Hij klonk nu echt harder, en anders doe ik net alsof. Waar zitten de aansluitingen voor gas en elektra? Ik trek de pannenlade onder de kookplaat open en tref ze daar achter aan. Althans, de gasaansluiting wel, en een snoer dat verder naar beneden loopt. Geen stopcontact. Piep! Keihard schalt hij in mijn oren, ik heb serieus beet! Getraceerd en gelokaliseerd, en zo direct geëlimineerd.

Ik tijger over de grond en verwijder de plint onderaan de keuken. Nu zie ik het stopcontact met stekker en hoor ik keiharde piepen. Ik doe de stekker eruit en erin.
Piep!
Ik haal alle stroom van de apparaten af. De elektrische ontsteking doet het niet meer dus heb ik de goede groep te pakken.
Piep!

In halfoverspannen toestand hang ik weer met Bosch aan de lijn. Bij dezelfde dame van daarnet gaat er direct een belletje rinkelen. ‘U bent die mevrouw van de piep in de afzuigkap? Ahhh, hij is verhuisd naar de kookplaat? Natuurlijk… moment alstublieft.’
Ik word weggedrukt en sta in de wacht. De computercollega vraagt mij om nog een ogenblik geduld.
‘Mevrouw, ik heb de specialist weer geraadpleegd en hij zegt dat klanten als u harder piepen dan onze apparaten. De afspraak voor maandag maar annuleren, hè?’

Tandenknarsend breng ik uit dat de afspraak uiteraard blijft staan. Het defect ligt aan een van hun apparaten, klaar basta. En ze kunnen beter een capabele monteur sturen die er verstand van heeft. Ik ben toch niet gèk! Net voordat ik de verbinding verbreek krijs ik keihard ‘PIEP!!!’ in plaats van haar een prettig weekend te wensen.

Volgepompt met adrenaline en ten einde raad besluit ik om de grote pannenlade onder het fornuis uit te ruimen. De enorme keukenmachine met ruim 20 hulpstukken is een flinke sta-in-de-weg en gebruiken doen we hem nooit. Die kan dus naar de bovenste plank van de inbouwkast in de woonkamer. Ik pak het gevaarte op, reik hoog boven mijn hoofd en…. Piep! klinkt het hard in mijn oor. Blijkbaar heeft het een lege batterij die aan het infuus wil.

Enkele seconden later heb ik het rotding in de garage gedumpt. Ik stel mijn man op de hoogte en vraag poeslief of hij Bosch even wil afbellen. Zo gepiept, toch? 

Welkom op mijn weblog

<== De links staan niet rechts

Oranje lintjes, vierend in je haar

Halfstok, rouwend op je snoet

Vanmorgen fietste ik zoals gewoonlijk langs de Vliet. De reden waarom ik die route kies, is twee paardjes die ik onderweg steevast opzoek. Zij vervelen zich stierlijk, en ik verwen ze door een heel brood aan ze op te voeren. Een stukje grond dat groter is dan een stal, maar zelfs het kleinste galopje niet toelaat is hun heim.

Inmiddels kennen de paardjes mij en weten ze dat ik graag met ze kroel, krabbel en babbel. Mijn hoofd leg ik vandaag tegen de kaak van de schimmel waardoor ik hoor, voel en ook ruik hoe het brood in een zaligmakend ritme wordt gekraakt. Het klinkt als tosti, maar is zacht. Heerlijk!

Mijn rust wordt verstoord doordat het paardje de kaken ineens stijf opeen houdt. Ik open mijn ogen en volg de richting waarin zijn gespitste oren wijzen. Paardje heeft het goed gevoeld, en ik geef hem mijn bevestigende blik waarna ik mij focus op een intiem tafereeltje en plein publique.

Een stelletje, leeftijd ‘scooter’, zit op een bankje met uitzicht op de Vliet.
Zij ietsje ingehouden schokkend en waarschijnlijk snotterend tegen hem aan.
Hij ongemakkelijk zijn arm om haar heengeslagen in de Vliet kijkend naar de denkbeeldige zware dobber die hij eraan heeft.
Paardje en ik zien het al: de transformatie van ‘paartje’ naar ‘hij en zij’.

Ik wil het niet weten en probeer het dier af te leiden met twee sneden brood. Het laat zich niet verleiden.
De jongen ook niet, ondanks verwoede pogingen van het meisje hem te kussen. Achter haar rug checkt hij stiekem zijn horloge, en doet zogenaamd of hij haar even streelt. Zij heeft het door, en snottert iets onverstaanbaars.
‘Nee, ik ben wel gelukkig, maar…’ vang ik uit zijn mond op.

Gelukkig maar, als je niet ‘gelukkig, maar’, bent.

Ik ben net de AEX

Het kan alleen nog maar beter gaan

Voor jou
Was de ontvangruimte van het crematorium
Omgebouwd tot kroeg

Dus:
Rust… rust… … rust… … …
Zacht

Kredietcrisis is gezond

Zolang de inteelt
Er maar net zo erg onder lijdt
Als de rozenteelt